DOLAR 5,9410
EURO 6,5490
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Muğla 13°C
Parçalı Bulutlu

Gölgeci Liderlerden Olmayın!…

Gölgeci Liderlerden Olmayın!…
08.12.2019
A+
A-

Sinoplu Diyojen yanlış söylemiş. “Gölge etme” diyeceğine, keşke “gölge olma başka ihsan istemem” deseydi hatırını soran Makedonyalı İskender’e…

Siz, hesap yaparken, bir şeyin gölgesini hesaba katar mısınız? Ben katmam. Çünkü gölgeler solda sıfır gibidirler; bin tane gölge bir “şahsiyet” etmez, tıpkı soldaki bin tane sıfırın toplam değerinin yine sıfır olduğu gibi.

İnsanlar ya gölgedirler ya da şahsiyet. Gölge iseler, gölgesi oldukları biri vardır; yani kölesi oldukları biri. O birine, siz “gölgeci” de diyebilirsiniz. Gölgeci, insanları kendisinin gölgesi olarak görmekten zevk duyar. Ve hiçbir gölge iradeli hareket edemez.

Gölgelerin ne sevgileri gerçek sevgidir, ne de nefretleri sahici nefret. Onlar, kendisinin patlıcanın değil başkanının dalkavuğu olduğunu söyleyen muzip gibidirler; sevgi ve nefretleri gölgecininkine ayarlıdır. Emirle severler, emirle nefret ederler.

Oysaki şahsiyetler, kendilerine ait bir kafa ve kendilerine ait bir yürek taşıdığının bilincinde olan insanlardır. O kafayı düşünmek, analiz yapmak, yerinde onaylamak ve yerinde reddetmek için; o yüreği de duymak, sevgiye değer olanı sevmek, inanmaya değer olana inanmak, nefreti ve inkarı gerekli olandan da nefret etmek ve reddetmek için kullanırlar.

Gölgenin “ben idraki” olmaz; dolayısıyla “omurgası” da olmaz. Bu nedenle, hiç bir gölge hiç bir zaman “bir başkası olmak”tan kurtulup “kendisi” olamayacaktır. Ve omurgası olmayan hiç bir gölge, hiç bir zaman dik duramayacaktır.

Gölgelerle yapılan siyasetin içerisinde “şahsiyeti” aramak da beyhude bir uğraştır elbet. Gölgelerin yaptığı siyasetin omurgalı olmasını beklemek abesle iştigaldir. Dik durulması gereken yerde, dik durmasını bekledikleriniz yerlerde sürünüyorlarsa, gerçek nedeni işte budur.

Tarihi bir tecrübedir: Kadrolar şuurlandırılır, kitleler şartlandırılır. Peki bizde nasıl yürür bu işler: Kadrolar şartlandırılır, kitleler şuurlandırılmaya çalışılır. Bu ikincisi olmayacak iş.

Gelelim kadrolara? Evet, kadrolar şartlandırılır, çünkü şuurlandırılırsa, başlarında buldukları demirbaşların konumunu sorgulamaya, onların oraya hangi çaba, liyakat ve vasıfla çıktıklarının hesabını istemeye başlarlar.

Onun için de, gölgeci liderler şu ezeli taktiği uygularlar: Dama çık, merdiveni çek. Merdiveni çek ki, senden sonra kimse senin çıktığın yere çıkamasın. Ondan sonrası kolay: Bir yandan “Hadi aslanlarım, koşun, geride kalanı elerim!” salvoları, bir yandan da “O kadar da değil, beni geçeni vururum!” tehditleri.

Tüm sorunumuz, insan kumaşının kalitesinde düğümleniyor. Kumaşı kaliteli insanları siyasete taşırsanız, kaliteli siyaset üretirler; ticarete taşırsanız, kaliteli ticaret. Tersi de geçerli. O halde, en akıllıca yatırım, siyasetten de, ticaretten de önce, insan unsuruna olan yatırım.

Tabi ki, hayatın alanları, birbiriyle bıçak sırtı gibi ayrılan şeyler değildir. Ne ki, “ne yapmalı?” sorusunun doğru cevabı da “nereden başlamalı?” sorusundan bağımsız bulunamaz. Geleceğin inşası için harekete geçen bir kitlenin, politikaya yatırımının insan unsuruna olan yatırımına oranı, bir buz dağının su üstündeki kısmının su altındaki kısmına oranı kadar olmalıdır. Yalnızca böyle yapan bir hareket, toplumsal dönüşümün lokomotifi olmayı hak eder ve yaşadığı zamanın aktif öznesi olur.

Değilse, kendisine umut bağlayan kitlelerin umutlarını yâd ve yabancı lokomotiflerin hoyrat emellerine peşkeş çeken birer vagon olurlar ki, bu tam da yaşadığı zamanın “pasif nesnesi” olmaya tekabül eder.

Bütün bunları bana hatırlatan, mürşidimin bir sözü oldu. Burada aktarayım, bakalım size neler hatırlatacak: “İnsanlar da develer gibidir: Bazen yüz tanesi bir arada bulunur da, içlerinden, binmek için bir tane bile bulamayabilirsin.”

Ali Fikret

YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.